Wim Lauryssen
"Toen mijn ouders vroegen of ik muziek wilde spelen, had ik hier weinig zin in. Gelukkig ben ik toch een keer meegegaan met mijn zus naar de muziekschool en ik werd meteen verliefd op muziek, iets specifieker op de trombone. Op de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans zat een man genaamd Johan Mertens, die mijn jonge brein kneedde tot een muzikaal brein.
Mijn honger naar muziek werd groter en ik leerde later ook nog piano spelen. Dit gaf ik echter snel op. Verder probeerde ik die muzikale honger te stillen door in verschillende orkesten te spelen. Eerst in de Fanfare van Ravels, later in het Vlaams Fanfare Orkest waarna ik in Brassband Willebroek eindigde, waar ik nu nog steeds speel. Na de muziekschool was mijn honger en dorst niet meer te stillen en besloot ik naar het conservatorium van Antwerpen te gaan, waar docent Jan Smets mij inzicht gaf in de geheimen van het trombone spelen. Later ging ik verder naar het conservatorium van Amsterdam waar Ivan Meylemans, Jörgen Van Rijen, Pierre Volders en Remco de Jaeger tot op vandaag de dag nog steeds proberen mij alle kneepjes van het vak aan te leren. Vandaag de dag probeer ik andere jongeren warm te maken voor muziek en hun honger te stillen door te dirigeren en les te geven. Naast mijn studie dirigeer ik vol plezier jeugdharmonie ’t Spetserke en instaporkest St. Cecilia van Schelle.
Ik voel mij een schilder met een dirigeerstok als penseel en 't Spetserke als mijn kleurenpalet. Mijn droom is om samen de mooiste schilderijen te schilderen zodat iedereen kan genieten van deze mooie taferelen vol klankkleur."
